Langzaam zocht ik ontspanning in mijn houding. Ik had toegegeven aan de kramp, het strakke. Even had ik haar gezocht, omgekeken naar haar. Ze moest daar zijn, maar ik wist het niet meer. De blinddoek zat te strak, veel te veel voor mijn ogen. In alles streef ik naar perfectie, nu haat ik het. Hoopte dat het ding speels weg zou schuiven als ik maar zou bewegen.

 

Mijn benen samengebonden, dubbelgevouwen en het touw net onder de knie als een brede band. Een bundel spieren en pezen die aangespannen was. Het tintelen is voorbij. Eerst liet ze mij wachten. Toen trok ze mijn benen hoog. Mijn gewicht werd anders verdeeld, mijn rug anders belast en ik wilde zo graag verschuiven, maar het lukte niet. Zij pakte mijn heupen en trok mij recht. Het laken lag dubbel. Ik haat het als de lakens over het matras niet strak en glad zijn.

 

Eerst dacht ik nog dat ze rond het touw een extra touw bevestigd had om mijn benen hoog te houden. Dat was niet zo. Ik voelde de enkelboeien niet eens, tot ze het touw strakker aanhaalde. Mijn benen kwamen zo hoog dat de bundel touwen rond mijn knie aan kracht verslapte. Ik was druk met nadenken over mijn situatie. Posities, houding, rugpijn. Verdomme, wat deed mijn rug zeer. Tot haar lippen zich zachtjes sloten rond mijn vingers. Haar zoenen waren zacht en zalvend.

 

Ik weerstond de pijn. Fluisterde zacht dat mijn vingers tintelden. Haar stem zei mij dat ze te lang hoog boven mijn hoofd gebonden waren. Ik verwachte een actie, keek haar kant op en ik wist dat ze lachte. Haar ademhalen landde als een smorende wind op mijn lippen. Niet weten of ik in moest ademen verslikte ik mij. Haar stem was zacht en warm en zij noemde mij slaaf. Ik wist dat het haar niet uitmaakte of mijn vingers tintelden, mijn benen te hoog waren, mijn rug, het maakte haar niets uit.

 

Even zocht ik haar nog. Toen ging ik op in de stilte. Mijn lichaam was ontspannen. Ik had steun gevonden in de steunpunten die zij op mijn lichaam had aangebracht. Het doek dat nu mijn hoofd bedekte smoorde mijn ademhaling. Het was dun en er was geen reden om mij zorgen te maken, maar zij wist dat ademhalen een kwetsbaar puntje van mij was. Blijkbaar moest juist nu dat zetje meer. Ik was er voorbij. Even probeerde ik met blazen meer ruimte te krijgen. Probeerde het ding weg te wrijven. Het lukte niet. Nu ademde ik en ik kreeg precies voldoende.

 

Mijn ogen voelden moe. Het suizen wat ik hoorde klonk als de zee, een oneindige ruimte. Ik zo klein dat ik niets zou verstoren, mijn wandeling langs de vloedlijn als zandkorrels. Een met het geheel, volledig opgenomen in dat wat dit moment moet zijn. Zo tikte zij. Het tikken van voetstappen. Een geluid dat niet verstoorde maar wel aanwezig was. Als een meeuw die krijst, als het geluid van golven die het strand oprollen. Zo tikte haar hakken bij haar stappen rond het bed.

 

Als in een droom zag ik mijzelf. Ik lag op het bed. Mijn armen waren veel te strak boven mijn hoofd gebonden. Mijn lijf lag krom op het bed met kussens onder mijn hoofd en bovenrug. Ik keek geïnteresseerd naar mijn benen: wijd gespreid en mijn voeten hoog boven mijn hoofd. Toen kwam de eerste slag. Ik zag de vrouw op hoge hakken, mooie zwarte kousen. Verder was ze naakt, zo goed als naakt. Er was ernst op haar gezicht en de slagen waren welgemikt en werden geslagen met volle kracht.

 

Hij brak. Bij de tweede slag riep hij al wild zijn woorden in het rond. Toen ging het sneller. Sloeg ze ritmischer en tekenden zijn benen. Volgens mij wilde hij stoppen. Even hield ze in, even maar. De stilte werd niet verstoord door een stap te zetten. Ze bleef staan en spande zich. Rekte de zweep als voorbereiding op een magistrale slag. Ik weet niet of hij nog sprak, op zoek was naar haar redelijkheid. Even hoorde ik haar stem, ze zei alleen maar ‘slaaf’. Toen haalde ze uit. Ze raakte hem vol tussen zijn benen. De toppen van de zweep raakte zijn pik, zijn ballen. Het bed kraakte, hij verkrampte en ik voelde de pijn.

 

Mijn buik trok samen. De kwelling in mijn ballen was verschrikkelijk. Het touw rond mijn knieën schuurde, het bed kraakte want ik trok mijn benen terug. Mijn lichaam rilde, ik zweette. Dit was tegen de regels, dit was niet fijn. Ik zou het moeten haten maar ik verlangde. Een rare wisseling had zich meester gemaakt van mijn denken. Ik gaf mij over. Langzaam bewoog ik terug en zocht naar de ontspanning van daarvoor. Bijna vroeg ik om nog een keer, maar ik hoorde het tikken.

 

Enkele passen slechts, toen veerde het bed. Ze was dichtbij, veel te dichtbij of wilde ik haar juist dichterbij. ‘Goed zo slet’ zei ze terwijl ze mijn benen streelde. Het moet rood geweest zijn en warm. Twee vingers plaatste ze voor mijn anus. Zij noemde het kut en drong zich in mij binnen. “Ik veracht je” was het laatste wat ik hoorde. Daarna sloot haar hand zich over mijn mond en bedekte haar vingers mijn neus. Toen ik wakker werd voelde ik mij opener dan ik ooit was geweest.